دیگر حالم از روابط انسانی به هم میخورد. از در دانشگاه که وارد می شوم تا انتهای آن در حال سلام و احوال پرسی هستم. وقتی تنها می شوم به خود می گویم: خوب حالا که چی؟ هر شب تصمیم می گیرم بی خیال دوروبرم بشوم. ولی باز هم نمی توانم. صبح که می شود روز از نو روزی از نو.

بعضی ها می گویند رفتارت بیشتر ضرر دارد تا سود. حال من مانده ام این میان. همه میگویند خیلی دوست و رفیق داری. ولی وقتی پیش خودم می شمارم می شود یک دو سه ... تازه آن هم به ضرب زور.

روابط انسانی که در این چند سال دیدم بهترین مکان برای قضای حاجت است! هستند دور و اطرافت. باز هم هستند . پلک بعدی را که بزنی دیگر نیستند. یکی برایت قیافه می گیرد ٬ یکی ناز می کند و یکی پشت سرت حرف میزند. هیچ کدام برایم مهم نیست. یعنی از آن جهتی که به خودم مربوط است . وگرنه همیشه وقتی نظیر اینها را می بینم طبق معمول می گویم : وای به حال جامعه ی بشری.

بعضی ها بیشتر عزیزند . هر از گاهی سراغشان را می گیری. حالشان را می پرسی . ولی زود متوجه می شوی که حرفی نداری که به آنها بگویی.

وقتی تنهایم راحت ترم. ولی باز می روم سراغ دوستانم. برای خودم هم عجیب است این نوع تمایل درونی متناقض به افراد و جامعه.

 

پ.ن ۱ : وقتی خواستم این پست را بنویسم کلی مطلب داشتم . ولی همین ها بیشتر نیامد. چه توان کرد؟
پ.ن ۲ : خدا یکی پدر کاشف گاز CO را بیامرزد یکی نصاب های ناشی لوله بخاری. واقعا راه آسانی است برای مردن. (همین الان بروید و بازبینی کنید لوله بخاریتان را )

چند روز پیش با دو نفر از دوستانم بحث می کردم. از آنجا شروع شد که من راجع به برخوردم با رفتگر صحبت می کردم.
 ساعت ۳۰/۷ بعدازظهر بود که به قصد خانه ی دوستم حرکت کردم. بین یخ و برف به سختی حرکت می کردم. سوز سرما چشمم را می آزرد که نگاهم به رفتگری افتاد که در حال انجام وظیفه بود. دلم به حالش سوخت. گذشتم و به خانه رسیدم. 
 آرمین می گوید شغل آنها این است. هر کس شغلی دارد و به خاطر آن نباید دل سوزاند. من میگویم به هر حال قلب انسان فسرده می شود وقتی این صحنه را می بیند. او می گوید هر کس می خواهد زندگی خوب و راحت داشته باشد باید تلاش کند. اگر او فقیر است نتیجه ی تلاش های خودش است. من می گویم شرایط اولیه انسانها تفاوت دارد. ممکن است یک انسان اصلا در مسیر پیشرفت نیافتد. ولی آرمین باز می گوید اگر تلاش کنیم به جایگاه والا می رسیم. یک سوال در ذهن من ایجاد شد . آیا این عقیده مختص به یک سیستم سالم نیست؟ حال که جامعه ی جهانی این گونه است پس چه؟

با همه ی این اوصاف اگر باز هم این گونه صحنه ها را ببینم ناراحت می شوم. بدون فکر و پیش زمینه. برای جامعه بشری که به اینجا رسیده است. تنها با مقایسه ی آفریقا و اروپا به نتایج غیر قابل توجیهی می رسم.